Voorwoord april 2026
Beste lezer,
De schrik zat er even goed in, een paar weken geleden. Via het personenalarmeringssysteem -in de volksmond de noodknop - meldde vroeg in de ochtend mijn moeder zich. Lang verhaal kort: badkamer, val, gebroken heup. Korte tijd later lag ze in het Heerlense ziekenhuis, waar een dag later een operatie plaatsvond. Inmiddels is de revalidatieafdeling in het Sittardse Zuyderland al enige tijd haar habitat. Met letterlijk en figuurlijk kleine stapjes gaat ze vooruit. Dan weer even uitrusten, met de nieuwe editie van Nummer 1 op schoot, en weer door. Bewonderenswaardig hoe deze dame op leeftijd haar best doet, ondanks het ongemak en de sluimerende angst om opnieuw te vallen. Dan ben je echt een winnaar. Als u dit voorwoord leest, is mam gelukkig weer thuis, vlak voor Pasen. Nee, de Kennedy- Mars op paaszaterdag zit er voor haar niet meer in, zelfs geen Mini-Mars. Korte wandelingen rondom huis zijn nu haar deel, als het meezit met onze lieve labradoodle als metgezel. Dat besef is langzaamaan bij haar ingedaald, dat het leven anders zal zijn, dat de wereld om je heen een stukje kleiner wordt, al is dat beslist niet makkelijk om te accepteren. Als je dat al kan.
En zo waren er tal van schrijnende gevallen die ik van dichtbij heb meegemaakt. Als je meer ziekenhuis hebt gezien dan je lief is, word je daar onophoudelijk mee geconfronteerd. Wat mogen we ons dan op zulke momenten gelukkig prijzen met de ondersteuning en toewijding van het zorgpersoneel. Hoe ze zich inleven in de persoonlijke sores van mensen die tegen wil en dank in een ziekenhuis- of andere vervelende situatie terecht zijn gekomen, het is vaak ontroerend mooi om te zien. Ook al is het hun dagelijkse werk, wellicht routinematig, bij mij krijgen ze de handen op elkaar.
In de vorige editie van dit magazine refereerde ik aan de diverse disciplines binnen het zorglandschap, gebundeld in onze fraaie Zorgspecial. Met name ook aan het belang van persoonsgerichte zorg, waarbij het draait om het bieden van de best mogelijke ondersteuning die aansluit bij de situatie van de persoon in kwestie. Het is dan mooi om die bevestiging te krijgen als het om je eigen moeder gaat. Dankbaar was ze voor het geduld tijdens haar tergend langzame eerste stapjes. Voor dat spontane praatje op het moment dat ze dat even nodig had. Voor dat extra kopje thee op die lome zondagmiddag. Dankbaar om met deskundige hulp weer enigszins grip op het normale leven te krijgen. Zoals ook vertrekkend bestuurder Roger Ruijters van Envida aangeeft in een artikel in deze Nummer 1: 'Zorgmensen leveren maatwerk vanuit hun hart. En andersom: 'Waardering is belangrijk voor de toekomstbestendigheid van de zorg.
Deze Nummer 1 kan mam op haar gemak thuis lezen, in haar comfortabele stoel en vertrouwde omgeving. Met een lekker paaseitje voor de tv. Wij nemen de taken voorlopig zo goed als het kan over van het zorgpersoneel, bijgestaan door de thuiszorgmedewerkers van Zorg & Co. Goed voorbeeld doet immers goed volgen. U wens ik allen een fijn paasweekend. En mocht dat onverhoopt in een ziekenhuis of zorginstelling zijn, deel een eitje met die zorgkanjers.
