Tijdens de kerstdagen flonkert de ster van Glenn in de woonkamer van Ger en José van Haen

Kerstmis is voor veel mensen een moment van bezinning. Samen met je dierbaren aan tafel genieten van mooie momenten in het leven. Voor Ger van Haen en zijn vrouw José uit Munstergeleen worden de feestdagen nooit meer zo gezellig als vroeger. Hun enig kind Glenn werd dertien jaar geleden op 23-jarige leeftijd slachtoffer van zinloos geweld en overleed na een fatale klap. ‘Sinds dat moment hebben we de kerstboom in huis niet meer opgezet.’

Door PETER VAN DE BERG | Fotografie PAUL ROUS

In de woonkamer van Ger en José van Haen hangt levensgroot een fraai portret van Glenn prominent aan de wand. Daarnaast een flonkerende verlichte ster, symbool voor wie Glenn was. Een stralende en levenslustige jongeman. Geliefd bij zijn ouders en grote vriendengroep. Op het schilderij van kunstenares Natascha Sastra kijkt hij je met grote ogen doordringend aan. ‘Op welke plek in de kamer je ook staat, hij volgt je met zijn ogen’, zegt José van Haen. ‘Die ogen zijn speciaal, ik vind dat heel mooi.’

De feestelijke decembermaand is voor de 69-jarige Ger en zijn vijf jaar jongere echtgenote José vooral een moment om fijne herinneringen op te halen. Ze staan vaak stil bij de mooie tijden van weleer. Ze kunnen de pijn om het grote verlies misschien een klein beetje verzachten, maar verdwijnen doet die dertien jaar na die fatale avond op 23 juni 2012 nog steeds niet. Glenn kreeg na een gezellig avondje stappen met vrienden in de Putstraat in Sittard een fatale klap van een kickbokser op zijn borst. ‘Dat moment heeft onze wereld op zijn kop gezet’, zegt Ger van Haen. ‘Ik had nachtdienst en werd gealarmeerd. Meteen ben ik naar de eerste hulp van het ziekenhuis gereden. Ik zag de ambulance arriveren, zonder zwaailichten en sirenes. Toen wist ik eigenlijk al hoe laat het was.’

Akelig

In 2011 stond bij de familie Van Haen de kerstboom voor het laatst in de woonkamer. ‘Glenn hielp mij altijd met het aanbrengen van de versiering’, blikt José terug. ‘Het waren leuke kerstdagen. Glenn had zijn draai helemaal gevonden. Hij had een relatie en wilde wiskunde gaan studeren. Het zag er allemaal veelbelovend uit. We hadden in de boom een glazen kerstbal uit 1989 hangen met daarin de tekst baby’s eerste kerst. Die is in 2011 per ongeluk kapotgevallen. Er kwam toen een akelig gevoel over me heen. Achteraf heb ik nog vaak aan dat moment teruggedacht.’

Sinds het overlijden van Glenn gaat hun leven gepaard met ups en down. ‘Het is altijd weer een opluchting als december voorbij is. Dat geldt ook voor juni. Glenn is 1 juni geboren en 23 juni gestorven. Die maand zijn we vaker weg. Langzaam komt er iets van balans terug. Het blijft natuurlijk een slechte film, maar we moeten ook verder. Al kost het jaren om andere doelen te vinden. In feite moet je de toekomst opnieuw uitvinden.’

Glenn is niet vergeten in Munstergeleen.‘Zijn vrienden zien we nog. Een deel is inmiddels getrouwd en heeft kinderen. Dan komt er weer een kaartje met een uitnodiging voor de kraamvisite. We waren 23 juni dit jaar in de Putstraat om een bloemetje te leggen op de plek waar het gebeurd is. Stonden daar een stuk of tien van zijn vrienden bij elkaar. Het zegt iets over Glenn dat ze aan hem denken. Hij was een groepsmens, net zoals wij. Een echte animator. Zijn dood heeft ook veel impact op hen gehad. Het is heel mooi dat ze hem nog steeds herdenken. Dat geeft ons veel kracht.’

En die kracht kunnen Ger en José goed gebruiken. En dan te bedenken dat José lange tijd werkzaam was in de jeugdreclassering en Ger als trainer bij de bekende boksvereniging De Amateur in hun woonplaats - de plek waar Limburgs bekendste bokser Arnold Vanderlyde ooit zijn carrière begon - jarenlang zijn pupillen discipline bijbracht en vooral leerde om conflicten uit de weg te gaan. ‘En dan gebeurt zoiets met je eigen kind. Dat is bizar, gewoon niet te bevatten.’

Signalen

In hun dromen komt hij nog vaak terug. ‘Er zijn signalen geweest. Onder andere in de vorm van een handtekening in de lucht, sterk lijkend op de initialen van Glenn, die we per toeval zagen toen we buiten liepen.

En dat was niet van de condenssporen van een vliegtuig’, zegt José. ‘Er zijn dingen gebeurd die ons goed gedaan hebben. Is het iets bovennatuurlijks? Ik weet het niet. Maar toeval bestaat niet.’ Na de stille tocht die destijds in Sittard werd gehouden en door bijna tienduizend mensen gevolgd werd, kreeg Ger van Haen van de vrienden van Glenn ook een foto gestuurd. ‘Ze waren samen in het hofje vlak bij onze woning. Op de rug van een van hen zie je op de kleding door de schaduw de contouren van een gezicht, de neus, ogen. Alsof Glenn erbij was. Het zijn bijzondere visuele dingen.’

Autisme

Door nieuwe doelen in hun leven te stellen, krabbelen ze langzaam weer overeind. In 2022 is Ger van Haen - hij stond zelf twee keer als zwaargewicht in de finale van het NK - gestopt met het trainen van wedstrijdboksers. ‘Na 2012 was ik al huiverig om nog naar wedstrijden te gaan. Ik kon het niet meer opbrengen om aan de ring te staan. Ik wilde wel graag nog iets betekenen voor anderen. Op een gegeven moment kwam er een vader bij mij aan de deur met het verzoek om zijn zoon met autisme bokstraining te geven en hem te helpen iets minder onzeker te zijn. Dat heb ik gedaan en het beviel goed. Sinds dat moment begeleid ik een paar jongeren in de leeftijd van veertien tot en met achtentwintig met het syndroom van Down of autisme. Dat doe ik nu al twaalf jaar elke week. Het is uiteraard niet de bedoeling dat ze aan wedstrijden deelnemen. We trainen op techniek en coördinatie. Ze worden mentaal sterker. De sociale weerbaarheid wordt vergroot. Daar gaat het om. Ik vind het fijn om met ze bezig te zijn. Ik geef ze vertrouwen. En ik haal er ook kracht en enthousiasme uit. Ik kom na elke training met een goed gevoel thuis. We hebben zelfs een eigen oefenlokaal in de kelder van een dokterspraktijk in Munstergeleen. Die is daarvoor speciaal ingericht. En José geeft op dezelfde plek gymles.’

José van Haen heeft lange tijd gezongen in een coverband. ‘Toen Glenn overleden was, dacht ik geen noot meer uit mijn strot te krijgen. Toch ben ik doorgegaan met zingen en het heeft mij veel geholpen met het verwerken van mijn emoties. Ik werd op een ochtend wakker met een heldere droom in gedachten. Die vormde de aanleiding voor een liedje. Binnen vijf minuten was de tekst van Dreams klaar. Ik heb zangles gehad van Caroline Hoffman van Treble. Zij heeft de muziek gemaakt. Een rockballad klinkt door de kamer. You came into my life so little and innocent, so wise. Grew up, became a man, but to me always my boy. Time was running out... it happened to fast... now I have my dreams at last, hoor je haar zingen.

‘Het mooie van het leven is leren van het leven’, zegt José. Ger knikt. ‘Ondanks alles wat er gebeurd is, moeten wij door. Met Glenn voor altijd in ons hart.’