Kies een categorie
Zoeken binnen exclusief
terug naar overzicht

Alle categorieën

Raken met cabaret
  • Raken met cabaret
  • Raken met cabaret

Raken met cabaret

Eva Crutzen

Ze was vroeger al een theatraal kind. Beweeglijk, altijd aan het zingen. Ging dan ook het liefst naar balletles en zangles. Ze koos voor cabaret vanwege de combinatie van zang, dans en acteren. Mensen raken, het publiek aan het denken zetten. Met haar tweede voorstelling Spiritus grijpt ze terug naar haar Limburgse roots, laat ze zien wat er nu in haar leven speelt en weet ze de huidige tijdsgeest met humor weer te geven.

Door Petra Lejeune | Foto Henry Peters

We spreken af bij haar vader thuis in Maastricht waar een goedlachse Eva Crutzen de deur opent. ‘Ik ben hier in Sint Pieter opgegroeid, het is een gezellige buurt. Mijn moeder was fysiotherapeut, vroeger zong en danste ze veel. Mijn vader is huisarts en een echte verhalenverteller. En een verzamelaar van beeldende kunst, zoals je hier in huis wel kunt zien. Ik heb goede herinneringen aan deze plek. Maar ook pijnlijke, mijn moeder overleed toen ik elf was en dat heeft een enorme impact op ons gehad. Mijn vader bleef achter met twee kinderen. Een gemis dat je altijd met je meedraagt, een ervaring die me heeft gevormd. Als kind wist ik al dat ik iets met theater wilde doen. Ik ging naar de havo en deed vervolgens nog het vwo in een jaar terwijl ik audities deed om toegelaten te worden tot de Frank Sanders Akademie voor Musical en Muziektheater in Amsterdam. Want dat was wat ik wilde. En dan kom je terecht in een heel bijzondere wereld. Een harde maar ook realistische wereld. Er zijn namelijk veel mensen die dit willen, maar het zijn er veel minder die het kunnen. Je moet dus absoluut de motivatie en discipline kunnen opbrengen om deze intensieve opleiding te volbrengen. Van ’s ochtends tot ’s avonds ben je bezig en elk halfjaar vallen er weer mensen af. De klas was hecht, ik woonde inmiddels in Amsterdam en bouwde al snel een leuke vriendengroep op. Veel tijd om regelmatig terug te gaan naar Maastricht was er niet bij, mijn hele leven stond in het teken van die opleiding. En dan ben je opeens klaar en kom je erachter dat niemand op je zit te wachten. Je studiefinanciering houdt op, je moet dus geld gaan verdienen. Ik wilde graag soloprogramma’s maken, maar daar was financieel gezien geen ruimte voor. Ik heb van alles aangepakt en daarmee ook leuke ervaringen opgedaan. Deed backing vocals, werkte mee in allerlei producties, maar mijn droom om een eigen programma te maken bleef. En toen besloot ik mee te doen aan het Amsterdams Kleinkunst Festival. Met mijn voorstelling Hoogtevrees kon ik laten zien wat er in me zat; dit ben ik, dit is wat ik graag maak. Met sketches en muziek vertelde ik een verhaal en ging ik van auditie naar auditie, van halve finale naar finale. Dat competitieve stond me tegen, maar het was ook super leerzaam. En toen won ik de publieksprijs. Het was een eer, een kickstart. Met de finalisten toerden we door het hele land, vlieguren maken. Echt voelen hoe het is om zo’n voorstelling neer te zetten, telkens weer proberen om het publiek te raken. En er dan achter komen dat je dat kunt, dat mensen je grappig vinden, dat je ze met je verhalen kunt ontroeren. Je kunt zeggen dat die periode een echte springplank is geweest. Ik deed bakken ervaring op en kreeg een impresariaat dat van alles voor je regelt. Je zit in een flow en dan wil je ook door. In januari van dat jaar begon ik met schrijven en in september ging ik met mijn eerste avondvullende voorstelling de bühne op: Bankzitten, over het belang van meedoen, de angst om dingen te missen. Over vergankelijkheid dus eigenlijk. Het moet nu, je wilt niet aan de zijlijn staan. Er zat haast in de voorstelling, een thema dat wellicht meerdere mensen zullen herkennen.’

Spiritus
‘Mocht je nu denken dat mijn tweede voorstelling over de diepe zaken van het leven gaat, dan heb je het mis. Het gaat gewoon over pure alcohol’, lacht Eva. ‘Nee, grapje. Het gaat over het verlangen om opgenomen te worden binnen een groep. Ik heb van vroeger uit de positieve kanten van de kerk meegekregen. De rituelen van het samenkomen om dingen te vieren en dingen te verwerken. De saamhorigheid die je dan voelt, ook dat brengt het geloof. Ik vergelijk het een beetje met de festivals van tegenwoordig. Ook hier kom je samen om naar iemand te luisteren. Je wilt ergens bij horen, in hogere sferen raken. We leven in een tijd van verdoven, dat doen we met alcohol, met pilletjes. Ik probeer met humor mensen te confronteren met actuele onderwerpen, want humor helpt. Het zorgt ervoor dat je gemakkelijk relativeert, het maakt alles lichter.’

Typisch
‘Ik ben een tevreden mens. Mijn optreden onlangs in Theater aan het Vrijthof in Maastricht was weer een mijlpaal voor me; zoveel mensen en dat in mijn hometown. Kippenvel. Ik wil dit zo lang mogelijk blijven doen, ik ben super gelukkig met wat ik doe. Ik ben gezond, ik kan spelen en er ook nog van leven. Ik word volgend jaar dertig maar dat voelt niet zo. Geen dertigersdilemma’s op dit moment. Ik heb een lekker huisje in Amsterdam, doe leuke dingen met de vrienden om me heen. Ik geniet van het leven. Dat bourgondische, dat is natuurlijk ontstaan in mijn jeugd. Ik houd van heel lekker eten, ik drink altijd gezellig mijn glaasjes en houd van een feestje. Dat Limburgse is gebleven, dat koester ik ook. Bescheidenheid is nog zo’n kenmerk, Limburgers pleasen graag. Dat heb ik afgeleerd. Ik houd van bescheidenheid maar het moet je niet in de weg staan. Ik ben brutaler geworden. Moet ook wel, ik moet lef hebben en durven. Al is dat soms nog best wel een uitdaging.’

Resultaten

293 resultaten

Nummer 1 Leden Inlog

U kunt hieronder inloggen om deel te nemen aan onze lezersacties.