Kies een categorie
Zoeken binnen exclusief
terug naar overzicht

Alle categorieën

Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs
  • Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs

Op bezoek bij topsportfamilie Schuurs

Limburg Beweegt met Arnold Vanderlyde

Tijdens de eerste jaren van mijn bokscarrière ontwikkelde ik mooie, inspirerende leefpatronen. Ik heb het over de jaren tussen 1978 en 1983. Tijdens deze periode was het consequent twee tot drie keer per dag trainen, twee keer per week herstelactiviteiten, sauna, massages, wandelen en op de gekozen routes boodschappen doen. En natuurlijk in de middag mijn rust- en slaapmomentjes voor de opbouw van nieuwe energie voor de trainingen die gingen komen.

De zondag was een gecombineerde dag van eerst hard trainen bij mijn boksclub in Munstergeleen van tien tot twaalf uur en daarna een vrije middag. Een middag die ik als fanatiek sportliefhebber meestal invulde met een bezoek aan andere sportactiviteiten. Bijvoorbeeld naar het voetbal van mijn favoriete club FSC (Fortuna Sittardia Combinatie), naar atletiekwedstrijden bij Unitas of naar de Stadssporthal voor een handbalwedstrijd van de herenploeg van HV Sittardia, waar het altijd genieten was van hoogstaand tophandbal. Het spel ging op en neer. Het was snel, hard, vaak spannend en meeslepend. Gepassioneerde spelers van HV Sittardia behaalden met teamspirit, vertrouwen en passie vele mooie zeges.

Een van de meest opvallende spelers voor mij was Lambert Schuurs. Zijn gedrevenheid, doorzettingsvermogen en hardheid vielen me als jonge topsporter in die tijd al op en motiveerden me om dit soort elementen binnen mijn eigen sportcarrière verder te ontwikkelen. Een aantal jaren later maakten we voor het eerst kennis. Vele ontmoetingen volgden binnen verschillende entourages, met altijd wederzijds respect en waardering. In het hier en nu kom ik de naam Schuurs uit Sittard regelmatig tegen via verschillende media. Over Lambert Schuurs als assistent-trainer bij de OCI Nitrogen-LIONS. Verhalen over de successen van zijn dochter Demi Schuurs die als professioneel tennisdubbelspeelster met haar tennispartner al veel internationale dubbeltitels heeft gewonnen. En dan de story van zoon Perr, die binnen de voetbalwereld gezien wordt als een van de grootste voetbaltalenten van Nederland. Diverse nationale en internationale topclubs hebben al interesse getoond in de voetballer van Fortuna Sittard. Dat alles is een mooie motivatie om naar mijn geboortestad Sittard te rijden voor een ontmoeting met mijn voormalige topsportcollega Lambert en zijn zoon Perr Schuurs.

Een eerste teken van motivatie en wilskracht tekent zich al af als ik van Lambert de accommodatie doorkrijg. We hebben afgesproken bij het fitnesscentrum van Watersley Sports & Talent Park. Bij mijn aankomst staat Lambert al buiten op me te wachten. Tijdens mijn begroetingshug vraag ik: ‘Waar is Perr?’ Lambert: ‘Hij is nog met zijn training bezig, zullen we gaan kijken?’ Snel verplaatsen we ons naar de fitnessruimte waar de één meter eenennegentig lange atletische Perr Schuurs zich met vijf Fortuna Sittard-collega’s aan de hand van een gevarieerd krachtprogramma onder deskundige leiding in het zweet werkt. Perr vertelt dat de Fortuna-selectie vandaag een rustdag heeft. ‘Voor mij de gelegenheid om mijn krachttrainingsprogramma af te werken. Ik moet sterker en een meer complete atleet worden.’ Een eerste teken van ambitie en vooral professionaliteit en discipline. ‘Discipline heb ik van mijn zus. Zij heeft extreem veel discipline. Tennis is een individuele sport en dat vraagt veel meer van jezelf.’ Vader Lambert knikt bevestigend en zegt: ‘Perr is als kleine jongen begonnen met tennis en voetbal. Voor tennis had hij ook talent, maar hij heeft uiteindelijk gekozen voor het voetbal.’ Perr: ‘Ik vond voetbal leuker. Het gaf me meer plezier. Het is echt tof om met anderen samen te werken. Ik heb veel geleerd van mijn tennisperiode op het gebied van doorgaan, trainen en niet opgeven. Dat heb ik zelf ervaren, maar vooral zie ik dat bij mijn zus Demi terug. Daar heb ik zoveel waardering voor.’

Volgens Lambert worden voetballers veel te veel beschermd. ‘Je moet als topsporter ook hardheid opbouwen. Dat gebeurt bij het voetbal te weinig. Voetballers moeten dat veel meer ontwikkelen.’ Zelf heeft hij die topsporthardheid als kind van thuis uit meegekregen. Meewerken in de fabriek en nooit opgeven. Altijd in beweging blijven en helpen. Willen groeien, dat is zijn boodschap. Hij heeft zijn kinderen die waardes met de paplepel ingegeven. Aan voetballende zoon Perr, aan tennisdochter Demi, maar ook aan dochter Fleau, die een jonge onderneemster is.
Ze is eigenaar van een kinderopvangcentrum. ‘Al mijn kinderen hebben een eigen wil’, zegt vader Lambert. ‘Als Perr iets in zijn hoofd heeft, dan gaat hij ervoor. Hij weet al van jongs af aan wat hij wil of niet wil.’

Toen Perr vijf jaar was en in Nieuwstadt bij FC RIA voetbalde, kon hij al naar Fortuna Sittard. Maar hij wilde niet. ‘Ik blijf lekker bij mijn vriendjes voetballen’, gaf hij aan. Vier jaar later kwam Roda JC. ‘Ik ga niet naar Roda. Ik blijf bij mijn vriendjes’, zij Perr eigenzinnig. Maar twee jaar later, in 2011, kwam Fortuna Sittard opnieuw, met een goed combinatieplan van school en voetbal. De elfjarige Perr nam samen met zijn moeder, vader en twee zussen de beslissing om naar Fortuna Sittard te gaan. ‘Familie is heel belangrijk voor me. We zijn een team en hebben samen die keuze gemaakt. Dat geeft me een goed gevoel.’

Vijf jaar later, op 14 oktober 2016, op zestienjarige leeftijd, in de negenentachtigste minuut, maakt hij zijn debuut in het eerste elftal in de thuiswedstrijd tegen VVV-Venlo. Perr lacht en zegt: ‘Ik had een trots gevoel.’ Nu, op zeventienjarige leeftijd, is hij al aanvoerder. Het verbaast me niet, want ik heb een volwassen, rustige, geïnteresseerde, jonge profvoetballer leren kennen die onder de vleugels van zijn familie kan uitgroeien tot een topvoetballer.

Waar ligt zijn toekomst? Er is al veel belangstelling van nationale en internationale topclubs. Bedachtzaam en overtuigend geeft Perr aan: ‘Stap voor stap is de route. Waarschijnlijk eerst een nationale topclub, voordat ik dan na een verdere ontwikkeling na vier, vijf jaar de overstap hoop te maken naar een internationale topclub.’

Mijn laatste vraag aan Perr: ‘Waar droom je van om als voetballer te staan over tien jaar?’ Perr: ‘Ik hoop en werk hard om over tien jaar te spelen voor een club in de top drie van de wereld. Champions League spelen.’ Een mooi en ambitieus plan.

‘En vader Lambert? Waar ben jij over tien jaar?’ ‘Ik zit op de tribune en kijk naar mijn kinderen; naar voetbal, tennis en handbal.’
 
We lachen onze tanden bloot en sluiten onze ontmoeting af met voor ons alle drie een cappuccino. Daarna vol energie en motivatie weer onderweg. Met topsporters sparren is voor mij elke keer weer een inspirerende beweging.

Resultaten

319 resultaten

Nummer 1 Leden Inlog

U kunt hieronder inloggen om deel te nemen aan onze lezersacties.