‘Met stilzitten krijg je geen enkele koers op poten gezet, nog geen dikkebandenrace’
Praat je over het Wielercomité Buchten, dan valt automatisch de naam Frans Hoedemakers. Als voorzitter, boegbeeld en laatste nog in leven zijnde oprichter van de club kun je niet om hem heen. Zijn prominente verschijning en kenmerkende luide stem maken hem, los van zijn tomeloze inzet, tot een markant persoon, wijd en zijd bekend.
Door ANGELO PIBIRI | Fotografie JOHN PARREN
Parmantig zit Frans - hij blaast binnenkort vijfentachtig kaarsjes uit - aan een grote houten tafel in de woonkamer, geduldig wachtend om te worden geïnterviewd. Aan deze tafel, in deze knusse ruimte, worden sinds 1966 alle perikelen rondom wielrennen in het algemeen en het wielercomité in het bijzonder besproken. Hier zijn afspraken gemaakt, contracten getekend, is druk vergaderd en gebeld. Nog steeds overigens. Het epicentrum van het Wielercomité Buchten, zou je kunnen zeggen. Geduld is echter geenszins zijn sterke kant.
Ongedurig is wellicht een karaktertrek die beter bij de voorzitter past, voortdurend in beweging. Dat heeft hem in zes decennia Wielercomité Buchten veel opgeleverd. ‘Met stilzitten krijg je geen enkele koers op poten gezet, nog geen dikkebandenrace’, steekt Frans van wal. ‘Zo staan we er vanaf het prille begin in: aanpakken, mouwen opstropen. Helaas zijn ze niet meer allemaal onder ons, maar de mannen van het eerste uur hebben hun stempel stevig gedrukt op de totstandkoming en groei van het comité. Dat waren nog eens knapen. Ook de leden die in een later stadium instroomden, zijn stuk voor stuk van onschatbare waarde. Het is een unicum dat we zo’n hechte groep zijn, met nauwelijks verloop in al die jaren. Geweldig.’
Steun en toeverlaat
Achter iedere succesvolle man staat een sterke vrouw, luidt de bekende uitdrukking. Zo kan Frans, behalve op zijn vrouw Lies, altijd rekenen op de ondersteuning van zijn dochter Corina. Corina doet al negentien jaar het secretariaat. Hun band is innig. ‘Corina is mijn steun en toeverlaat. Eigenlijk draait ze al haar halve leven mee in het circus van het wielercomité. Hier in huis gaat het zowat de hele dag over wielrennen. En zodra het 1 januari is, starten de voorbereidingen op het jaarlijkse wielerweekend. Met name dit jaar is het in het kader van het jubileum nogal hectisch. Sowieso wordt het elk jaar steeds meer een uitdaging om een dergelijk festijn te organiseren. Zodra je een wielerkoers buiten de dorpsgrenzen wilt laten plaatsvinden, wordt het qua wet- en regelgeving enorm gecompliceerd. In de beginjaren was het redelijk overzichtelijk, anno nu moet je vanwege onder andere de toename van de verkeersdrukte voldoen aan strengere veiligheidseisen, veel extra voorzieningen treffen en eindeloze vergunningentrajecten doorlopen. Het wezen van een wielercomité verandert hierdoor mee. Niet makkelijk, nee. Kijk maar om je heen. Waar zijn al die wielercomités gebleven? Renners binnen een categorie als Elite- zonder-contract, clubrenners, fietsen nog geen drie wedstrijden hier in Limburg. Jammer.’
Bijkomstigheid
Een andere vervelende bijkomstigheid is dat de vrijwilligerspool bij veel verenigingen opdroogt. Dan wordt het moeilijk en komt het bestaansrecht in het gedrang. Frans: ‘Wij hebben het geluk dat we vorig jaar bijvoorbeeld ruim tachtig signaleurs op de been konden brengen en we nauw met de verenigingen in Buchten samenwerken om alle functies tijdens het wielerweekend bezet te krijgen. Ook staat weer een aantal jonge gasten klaar om het comité te komen versterken. We prijzen ons zeer gelukkig.’
Sterke schouders
Hoe uitdagend het besturen van de Buchtense wielerclub ook mag zijn, de nieuwe aanwas kan in elk geval steunen op de sterke schouders en ervaring van de twintig leden binnen het comité. In het bijzonder op die van de onvermoeibare voorzitter en medegrondlegger van het Wielercomité Buchten.
