Kies een categorie
Zoeken binnen exclusief
terug naar overzicht

Alle categorieën

‘Mensen kunnen niet zonder muziek’
  • ‘Mensen kunnen niet zonder muziek’
  • ‘Mensen kunnen niet zonder muziek’
  • ‘Mensen kunnen niet zonder muziek’
  • ‘Mensen kunnen niet zonder muziek’

‘Mensen kunnen niet zonder muziek’

Donij van Doorn, sopraan in het Johann Strauss Orkest

Donij van Doorn is als een van de twee sopraansolisten in het Johann Strauss Orkest van André Rieu een wereldster. Vijf jaar lang reisde ze met het gezelschap onder leiding van de Maastrichtse violist over alle continenten, totdat het COVID-19-virus in maart abrupt een einde maakte aan de tour. ‘Geloof me, dat eerste concert komend jaar zal ongeëvenaard zijn, een explosie van emoties, plezier en hoop.’

Door Jos Cortenraad | Fotografie Marcel van Hoorn

Of ze de optredens mist? Domme vragen mogen dan misschien niet bestaan, deze komt wel héél dicht in de buurt. Natuurlijk hunkert Donij van Doorn naar het podium, het klaterende applaus van het publiek, haar collega’s, de positieve stress, het zingen. ‘Maar’, zegt ze deze grijze ochtend in december, ‘het gaat niet om mij, om André of om het Johann Strauss Orkest, het gaat om al die mensen waarvoor we niet kunnen optreden. Mensen kunnen niet zonder muziek, zonder samenzijn, zonder cultuur. Waar we ook komen, de mensen raken geëmotioneerd, gaan zingen, dansen, bewegen, huilen. Ze pakken mekaar vast en gaan op in die wereld van prachtige muziek. Dat die verbinding nu niet mogelijk is, raakt me het meest. En dat zal voor andere muziekgezelschappen en theatermensen niet anders zijn. Deze pandemie raakt de creatieve sector en zijn publiek in het hart. Daarbij valt mijn eigen verlangen om op de bühne te staan in het niet.’

Rust
Die bewuste dag in maart staat bij Donij van Doorn in het geheugen gegrift. ‘We hadden net onze eerste uitvoering gehad in Florida toen Donald Trump de lockdown aankondigde. Er is een vliegtuig besteld, de spullen zijn ingeladen en achtenveertig uur later zaten we allemaal thuis. Dramatisch, natuurlijk, maar we hadden toen nog niet in de gaten wat voor jaar dit zou worden. Zelf was ik net herstellende van een rugblessure en mijn vriend Fabian en ik wilden ons nieuwe huis in Nieuwegein inrichten. Een paar weken rust kwamen in dat opzicht niet ongelegen.’
Maar dat slaat al snel om in onrust. ‘Je maakt je toch zorgen. Om je gezondheid, je inkomen. Fabian is als zanger zelfstandig, mijn salaris loopt gelukkig door. Maar wat brengt de toekomst? Er zijn wel slapeloze nachten geweest. Tegelijk hebben we ook mooie dingen gedaan. Met z’n tweeën hebben we een tour gemaakt langs zeker dertig verpleeghuizen in de buurt. Gezongen op parkeerplaatsen en voor balkonnetjes. Nee, geen podium in Tokio, Londen, Mexico, Miami, Santiago, Maastricht of waar dan ook. Maar op een andere manier zo mooi en ontroerend. Je ziet oude en zieke mensen even plezier hebben, achter hun ramen meezingen. Nog meer dan ooit besef je hoe muziek en zang mensen raakt.’

Optimistisch
Dat is nog eens wat anders dan de uitzinnige menigten die normaal gesproken een kaartje boeken van de concerten van André Rieu en zijn orkest. ‘Ja, en ik hoop dat we komend jaar weer mogen. Natuurlijk, ik ben operazangeres van beroep. Ik vind het heerlijk om op te treden. De entourage, de positieve stress, de adrenaline bij een solo. En ja, ik ben optimistisch. Er zijn vaccins beschikbaar, ik verwacht dat we in de zomer op het Vrijthof in Maastricht staan voor een prachtige serie. En daarna komen die internationale tours ook weer. Echt, André Rieu zal er echt alles aan doen om de draad op te pakken. Hij is gezond, net zo ambitieus als toen ik hem leerde kennen. En ja, dit kost hem veel geld. Maar hij piekert er niet over om te stoppen. Al moet hij zijn Stradivarius verkopen. En weet je waarom? Omdat hij vooral bezorgd is om ons, zijn team. Ik ken niemand die zo zorgzaam is, zo de eer naar anderen schuift.’

Maastricht
Donij van Doorn (1985) groeit op in Twente, in een gezin met twee jongere broertjes. Ze is op jonge leeftijd een veelbelovend pianiste, ze zong altijd al en kreeg op haar veertiende haar eerste serieuze operarol. Op haar zeventiende maakte ze de definitieve switch naar zang. ‘Gek’, kijkt ze terug, ‘ineens verloor ik het plezier in het pianospelen. Zingen ging als vanzelf. Na mijn middelbare school heb ik auditie gedaan bij het conservatorium in Maastricht en ik mocht meteen in de leer bij de befaamde Mya Besselink. Zes jaar lang, bachelor en master, een heerlijke studietijd in Maastricht.’
Tijdens de studie komt ze al in contact met André Rieu. Ze valt in bij ziekte van een vaste sopraan, maakt enkele trips mee naar het buitenland en krijgt zelfs in 2009 al het aanbod om bij het gezelschap te blijven. ‘Ik heb getwijfeld. In zo’n orkest spelen is een droom. Ik hou ook erg van dit genre met zijn vrolijkheid, het bourgondische, het uitbundige. Maar ik was er niet klaar voor. Bij Opera Studio Nederland heb ik twee jaar kunnen rijpen in heel veel verschillende rollen. In die tijd volgde ik les bij Roberta Alexander, een van mijn voorbeelden.’

Vreugde
In 2015 komt er opnieuw een telefoontje uit Maastricht en sindsdien is Donij van Doorn met Anna Majchrzak de vaste sopraan in het Johann Strauss Orkest. ‘Ik geniet met volle teugen. Altijd en overal brengen we mensen in extase, zorgen we voor vreugde. Het is fantastisch om de wereld rond te reizen en te zingen met zo’n hecht team. We zijn echt aan elkaar gehecht en dat moet ook. Je zit voortdurend op elkaars lip. En ja, het is ook show en hard werken. We trainen en repeteren voortdurend, tijdens de tours is het van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat reizen, studeren, soundchecken, optreden. En zorgen dat je fit blijft. Verkouden worden is iets wat je echt niet wil.’

Snaar
Donij van Doorn is een emotionele vrouw. Haar ogen schieten vol als ze vertelt over haar tien jaar geleden overleden vader. ‘Hij en mijn moeder hebben me altijd gestimuleerd om in de muziek verder te gaan’, zegt ze. ‘Een baan bij André Rieu; wat zou hij trots zijn geweest. Uiteraard ben ik dat zelf ook. En weet je wat me echt trots maakt? Als André zelf vol schiet bij een aria. Dan weet ik dat ik die gevoelige snaar echt geraakt heb. Vergis je niet, ook André en zijn vrouw Marjorie zijn heel emotionele mensen.’
Heeft Donij van Doorn nog toekomstplannen? ‘Uiteraard. Zonder dromen kan een mens niet leven. Ik zou graag nog eens de rol van Violetta vertolken in de opera La Traviata van Verdi. Ja, ik weet het, met Violetta loopt het slecht af. Maar het is zó’n mooi en gevoelig verhaal. Voorlopig is het doel echter: weer de bühne op met het orkest. Ik kan niet wachten.’

Resultaten

353 resultaten

Nummer 1 Leden Inlog

U kunt hieronder inloggen om deel te nemen aan onze lezersacties.