Kies een categorie
Zoeken binnen exclusief
terug naar overzicht

Alle categorieën

‘Het appeltje valt natuurlijk niet ver van de boom’

‘Het appeltje valt natuurlijk niet ver van de boom’

Hij versus Zij

Raoul van Dort is een bekende naam in de letselschadewereld én in het maatschappelijke leven in Maastricht. In vijftien jaar tijd bouwde hij een succesvol juridisch adviesbureau op, met een vestiging in de Limburgse hoofdstad en in Amsterdam. Sinds kort werkt ook zijn dochter Eline in het bedrijf. Maar, gaat dat wel goed, vader en dochter in één zaak? In hoeverre lijken ze op elkaar? En, heeft Eline dezelfde ondernemende genen als Raoul?

Het is een mooie nazomerochtend in Maastricht. In de statige stadsvilla tegenover het station, waar het kantoor van Van Dort Letselschade is gevestigd, vallen zonnestralen door de openstaande tuindeuren naar binnen. Aan de vergadertafel zitten vader en dochter Van Dort. Raoul is directeur van het bedrijf, een succesvolle ondernemer en - vooral - gepassioneerd letselschadejurist. Eline is net afgestudeerd, woonachtig in Amsterdam en onlangs in dienst getreden van haar vaders firma die ook een vestiging heeft in de nationale hoofdstad.

Natuurlijk verkeren Raoul en Eline graag in elkaars gezelschap. Maar vanochtend is de sfeer aanvankelijk enigszins ongemakkelijk. Een interview geven is immers één ding; praten over elkaar waar de ander bij is, dát is toch wel een beetje gek. Maar het gevoel dat overheerst is trots. Kijk maar eens naar die blik van Raoul wanneer Eline aan het woord is. En luister goed naar wat zij - vol bewondering - over haar vader zegt. ‘Het is mooi om deze andere kant van mijn vader te zien. Zo ken ik hem nog niet. Maar hij heeft veel gevoel voor hoe hij moeilijke dingen moet aanpakken en het bedrijf moet leiden.’

Het was geen diep gekoesterde wens om bij het letselschadekantoor aan de slag te gaan, bekent Eline. Evenmin voelde het als een verplichting. ‘Thuis werd er haast nooit over het werk gesproken door mijn vader’, vertelt Eline. ‘Het is bij mij in elk geval niet met de paplepel ingegoten.’ Toch viel de keuze van Eline op een studie Rechten in plaats van op een opleiding aan de Hotelschool. Uiteindelijk nam ze, door haar master Gezondheidsrecht, de afslag richting het werk van haar vader. ‘Als jurist kan ik mensen écht helpen’, legt Eline uit. ‘Daar haal ik veel voldoening uit.’

Raoul luistert intussen aandachtig. Wanneer Eline haar opvoeding aanhaalt, knikt hij instemmend. ‘Mijn vrouw en ik hebben Eline altijd ondersteund bij haar ambities. Maar we hebben haar nooit een richting op gestuurd’, zegt hij. ‘Ik vind het leuk om te zien dat ze interesse heeft in het vak. Het appeltje valt natuurlijk niet ver van de boom. Ze is een heel sociaal iemand en dat is een karaktertrek die ook sterk in onze familie verweven zit.’

De Maastrichtse ondernemer deelt dezelfde motivatie als zijn dochter voor het beoefenen van zijn vak. Maar de oorsprong ligt bij persoonlijk leed. ‘In militaire dienst heb ik ernstig knieletsel opgelopen. Daardoor kwam ik voor het eerst in contact met de letselschadepraktijk. De vonk sloeg meteen over’, blikt Raoul terug. ‘Destijds studeerde ik Rechten in Maastricht. Het leek me daarom mooi om met mijn persoonlijke ervaring en mijn studie als achtergrond ook andere mensen te kunnen helpen. Uiteindelijk ben ik bij Bureau Pals aan de slag gegaan en heb ik een kantoor in Maastricht kunnen openen, waarna ik in 2003 voor mezelf ben begonnen.’

Het is de vastberadenheid waarmee Raoul zijn vak is binnengerold, die bij Eline tot de verbeelding spreekt. ‘Pap is een echte doorbijter, op alle gebieden. Hij is positief ingesteld, ziet overal kansen en is altijd bezig, pijntjes of geen pijntjes.’ Het is een karaktertrek die Raoul ook bij zijn kind terugziet. ‘Eline weet precies wat ze wél en niet wil. En ze is ook een enorme doorzetter. Haar studie heeft ze helemaal zélf gedaan en met succes.’

Nu Eline bij Van Dort Letselschade werkt, zien vader en dochter elkaar ook in andere situaties dan voorheen thuis aan de keukentafel. Het was even wennen, voor beiden. ‘Toen ik in dienst trad, moest ik opeens een zakelijk gesprek met mijn vader voeren over mijn contract en over het vergoeden van reiskosten’, zegt Eline. ‘Dat vond ik heel raar. Normaal overleg je juist met je ouders over zulke dingen voordat je dat met je werkgever gaat bespreken.’

Daarna volgden de eerste ontmoetingen op kantoor. Wat zei Eline toen tegen haar nieuwe baas? Noemde ze hem pap? Of toch Raoul? ‘Ik heb geprobeerd om Raoul te zeggen. Maar dat heb ik niet lang volgehouden’, lacht Eline. ‘Dat voelde gewoon niet goed.’ Hoewel alle medewerkers natuurlijk weten dat ze de dochter van de baas is, wordt Eline er door niemand gek op aangekeken. ‘Ik ervaar geen voorkeurspositie. Mensen doen ook niet anders tegen mij. Sowieso werk ik in de vestiging in Amsterdam en in die stad kennen ze mijn vader bovendien minder goed dan in Maastricht. Dus daar ben ik altijd gewoon Eline.’

Raoul gaat heel nuchter om met de situatie waarin zijn kind plots ook een personeelslid is. ‘Ik ben en blijf haar vader. Maar op kantoor heb ik een andere rol’, benadrukt hij. ‘We delen binnen de zaak allemaal dezelfde visie en ik verwacht van iedereen evenveel inzet om tot een kwalitatieve bijdrage aan die visie te komen.’

Met haar vierentwintig jaar brengt Eline nieuw elan het bedrijf binnen. Ze probeert nieuwe dingen, vanuit haar belevingswereld, aan de onderneming toe te voegen, naast het reguliere juridische werk. ‘Zo werk ik nu ook aan de pr van het bedrijf, met name voor ons kantoor in Amsterdam’, zegt Eline. Hoewel door alle ondernemende wateren gewassen, staat vader Raoul open voor dergelijke vernieuwing. ‘Jonge ideeën juich ik altijd toe. Eline is daar sowieso veel meer mee bezig dan ik. Dat vind ik heel leuk. Bovendien voegt het weer iets toe aan het bedrijf.’

Toch wordt Eline nog vaak gevraagd of ze uiteindelijk de onderneming van senior zou willen overnemen. Een vraag waar Eline echt nog geen antwoord op heeft. ‘Dat vind ik een lastige vraag’, bekent ze. ‘Misschien wil ik over tien jaar wel wat anders doen. Maar het ondernemerschap vind ik interessant. Misschien wil ik wel ooit voor mezelf beginnen.’ Voor Raoul is opvolging binnen zijn bedrijf geen must. ‘Natuurlijk is het prachtig als je jouw bedrijf kunt doorgeven aan de volgende generatie. Maar het moet wel van twee kanten komen. Als Eline daarover wil praten, dan staat de deur altijd open.’

Resultaten

238 resultaten

Nummer 1 Leden Inlog

U kunt hieronder inloggen om deel te nemen aan onze lezersacties.