Kies een categorie
Zoeken binnen exclusief
terug naar overzicht

Alle categorieën

Esther Crombag zoekt en vindt altijd het positieve
  • Esther Crombag zoekt en vindt altijd het positieve
  • Esther Crombag zoekt en vindt altijd het positieve
  • Esther Crombag zoekt en vindt altijd het positieve

Esther Crombag zoekt en vindt altijd het positieve

‘Niet kunnen zien heeft me ook veel goeds gebracht, net als corona’

Esther Crombag doceert staats- en bestuursrecht aan de Universiteit Maastricht, geeft lezingen over leiderschap, was Nederlands kampioen tandemfietsen, is actief in verschillende besturen en heeft ook nog een succesvol boek op haar naam. En o ja, ze is blind, sinds haar elfde. ‘Niet kunnen zien heeft me ook veel goeds gebracht.’

Door Jos Cortenraad | Fotografie Aron Nijs

Ze ontvangt in haar gloednieuwe huis in Berg en Terblijt. Honderd procent duurzaam gebouwd, zonnepanelen op het dak, warmtepomp, energieneutraal en meer dan toekomstproof. ’Ik begin langzaam te wennen aan mijn nieuwe leven’, zegt Esther Crombag aan de eettafel in de smaakvol ingerichte living. ‘Nog geen drie jaar geleden woonde ik nog bij mijn ouders, hier net om de hoek. Lekker makkelijk ja, met mijn drukke, jachtige leventje. Overdag naar de uni, veel avonden op pad voor presentaties en lezingen. Fijn om dan te kunnen aanschuiven. En gezellig ook. Ik heb een geweldige band met mijn ouders, maar het werd echt tijd om op mezelf te gaan wonen.’

Intuïtie
Esther Crombag praat soms in de ik-vorm, dan weer gaat het over wij. Ze knikt, want ze is niet alleen verhuisd, ook de relatie met haar vriend Jeroen is nog tamelijk vers. ‘Bijna twee jaar. Hij is vorige winter bij me komen wonen. Snel? Nee hoor, het voelt zo vertrouwd. Waarom wachten als je gevoel goed is? Ik heb in mijn leven leren vertrouwen op gevoel, op intuïtie. Ook doordat ik blind ben, ja. Dat gevoel laat me zelden in de steek. Met Jeroen is net alsof we al heel lang samen zijn. Ook als zijn kinderen hier zijn, een zoon van zestien en dochter van veertien, voelt dat heel natuurlijk. De huishoudtaken zijn als vanzelf verdeeld. Hoewel Jeroen wel altijd kookt, dat is niet mijn hobby. Ik doe weer andere dingen.’

Corona
En zo draaide het leven van Esther Crombag honderdtachtig graden. En dat in coronatijd, waarin ook voor haar alles anders werd. Ze knikt. ‘Lesgeven en studenten begeleiden vanuit thuis, geen lezingen en presentaties meer, geen bestuursvergaderingen. En ook niet meer fietsen. Ik heb op de tandem een piloot nodig, een partner die kijkt en stuurt. Lastig om op een tandem afstand te houden, dus dat hebben we even geschrapt. Net als veel sociale contacten. Uit vrees voor corona, ja. Ik hoor bij een risicogroep omdat ik geen hypofyse meer heb, het orgaan dat de hormoonhuishouding regelt en dus ook je afweer. Helaas, de vrijwillige isolatie mocht niet baten. Begin december ben ik toch besmet geraakt met COVID-19, enkele dagen later ging Jeroen plat. We zijn flink ziek geweest. Ik heb bergen hormonen en pillen moeten slikken en het herstel duurt best lang. Maar we zijn er relatief goed mee weggekomen. Langzaam beginnen we vooruit te kijken naar het voorjaar, naar de zomer als we gevaccineerd zijn en we weer wat meer vrijheid krijgen.’

Mensenmens
Natuurlijk mist Esther Crombag haar dagelijkse leven. ‘Het directe contact met mensen vooral. Ik ben een mensenmens, daarom heb ik ook gekozen voor het lesgeven en niet voor het onderzoek. Alleen maar achter de boeken is me te eenzaam. Nee, ik snak naar mijn studenten en collega’s, verheug me op de lezingen waar dan ook in het land. Anderzijds heb ik veel geleerd in het afgelopen jaar. Misschien holde ik wel te hard. Ik kon niet eens een boek lezen, ik was altijd druk. Nu ervaar ik vaker rust. Ik wandel en neem nu pas de tijd om eens rustig wat boeken te beluisteren. En ik geniet van mijn eerste echte, langdurige relatie in mijn leven. Ik heb eigenlijk nooit iemand toegelaten, werk en presteren kwamen altijd op de eerste plaats. Misschien omdát ik me altijd heb moeten bewijzen met een handicap. Ik heb moeten vechten om een gewone middelbare school te mogen volgen. Ik ben er erg trots op dat ik binnen vier jaar cum laude ben afgestudeerd in staats- én bestuursrecht. Op mijn baan, mijn lezingen, mijn bestuurswerk. En nog hoor, maar ik sta nu toch anders in het leven. De pandemie leert me dat er veel meer is. Ik hoop ook dat we als maatschappij leren dat we zuiniger moeten zijn op onze aarde. Jeroen is piloot bij vrachtbedrijf FedEx, maar samen zullen we niet met het vliegtuig op vakantie gaan. Het huis is duurzaam, we verspillen weinig tot niets. Zo dragen we een klein steentje bij.’

Geleidehond
Aan haar voeten ligt Sandy, een kruising tussen een labrador en een golden retriever. Inmiddels al haar vijfde geleidehond. ‘Onmisbaar. Ze brengt me overal, wijst me de weg en zorgt dat ik veilig ben. Op Sandy en haar voorgangers heb ik altijd honderd procent vertrouwd. Binnenkort gaat ze met pensioen, artrose. Dat doet pijn, maar waarschijnlijk nemen mijn ouders haar in huis. Haar opvolger Joep wordt momenteel al getraind. Voor blinde mensen is een geleidehond echt alles. Daarom span ik me in voor de stichting van blindengeleidehonden, de club die de honden opleidt. Een geleidehond kost veertigduizend euro. De verzekering vergoedt niet alles, de opleiders komen structureel geld tekort. Het is toch fantastisch dat we dat hebben in Nederland. We mogen dat niet kwijtraken.’

Positief
Het is een rode draad in het leven van Esther Crombag: altijd zoeken naar het positieve, naar oplossingen. Op haar elfde werd ze van de ene op de andere dag blind door een cyste, die haar hypofyse en oogzenuw onherstelbaar beschadigde. Na een jaar blindeninstituut besloot ze al dat ze naar een gewone school wilde. En ze kreeg haar zin. Zoals ze ook ging studeren in Maastricht en zich later vol overgave stortte op het tandemfietsen, waarin ze de Nederlandse top haalde en letterlijk één centimeter tekortkwam voor deelname aan de Paralympische Spelen van Beijing. ‘Een teleurstelling? Ja, zeker. Maar ik kijk altijd vooruit, zoek naar de kansen. Ik heb leren doorzetten. Zou ik zonder handicap nu lezingen geven over leiderschap? Ik denk het niet. Leiderschap is vertrouwen hebben in anderen, delegeren ook. Ik heb geleerd te vertrouwen, anders kwam ik de deur niet uit. Ik put er kracht uit. Mijn levensverhaal heb ik inmiddels honderden keren verteld bij banken, bedrijven en instellingen. Het spreekt aan. Mooi toch? Zeker, sommige dingen kan ik niet. Ik kan geen arts worden en zou graag nog eens een natuurfilm zien. Maar het niet kunnen zien heeft me ook veel moois gebracht. En dan nog iets: ik heb het grote geluk dat de techniek zo’n vlucht genomen heeft. Ons hele huis staat vol apparatuur met stembediening. Verlichting, stofzuiger, klimaat. Google heeft antwoord op alle vragen, mails spreek ik in, ik heb een computer met brailletoetsenbord. Ik ben begonnen met het geven van webinars, lezingen vanuit mijn eigen kantoortje achter de pc. Iets heel anders, spannend, want ik moet hier vertrouwen op de techniek.’

Blindentuin
Geluk had Esther ook met haar ouders. ‘Ze hebben me in alles ondersteund, hun was en is niets te veel. Gelukkig zijn ze nog goed gezond, maar ze worden een dagje ouder. Het is beter dat ze nu niet meer de directe zorg voor mij voelen, hoewel ik natuurlijk heel goed op eigen benen kan staan.’

Dankbaarheid is een tweede rode draad in haar leven. Om iets terug te doen, opent ze deze zomer een speciaal aangelegde blindentuin achter haar huis. Bedoeld voor mensen met een visuele handicap. ‘Weet je, voor blinde mensen zijn er niet veel uitjes. De mens is heel visueel ingesteld. Beeld is alles, kijk maar naar de sociale media die ik alleen ken van verhalen. Toen ik net blind was, heb ik in Engeland een blindentuin bezocht. Geweldig. De geuren van de kruiden en bloemen, het gezoem van insecten. We bouwen een mergelmuur waarin je de fossielen kunt voelen. Hier kun je de natuur ruiken, horen en proeven. Ik wil dat graag delen met zoveel mogelijk mensen.’

Resultaten

371 resultaten

Nummer 1 Leden Inlog

U kunt hieronder inloggen om deel te nemen aan onze lezersacties.