Molise: een ontdekking waard
April uitgave 2026
Italië is een van de voornaamste wijnlanden van Europa met een grote variabiliteit aan druivenrassen en wijnen. Naast de bekende luxewijnen uit Noord-Italië en de populaire wijnen uit Sicilië, Puglia en niet te vergeten de zo in zwang geraakte Montepulciano d'Abruzzo, is Molise een van de kleinste Italiaanse wijngebieden. Molise is zo'n streek waar weinig toeristen komen, een platteland kent dat door veel inwoners verlaten is en beschikt over een prachtige natuur. Voldoende ingrediënten om er een bezoek aan te brengen.
Het gebied produceert niet veel wijn, doch kan de liefhebber met zijn karaktervolle wijnen wel veel plezier geven. Het zijn authentieke, minder commerciële wijnen dan die uit de populaire regio's. En met een excellente prijs-kwaliteitverhouding. Ingebed tussen de Abruzzen, Campanië, Puglia en Lazio bestaan kleine wijngaarden. Deze treffen we vooral aan op de flanken van de heuvels met een kalkrijke bodem en niet ver van de Adriatische kust. Hierdoor bezit Molise een eigen terroir wat in de betere wijn mooi tot uitdrukking komt. Wie een boek over Italiaanse wijn uit de tachtiger jaren van de vorige eeuw opslaat, zal meestal bot vangen bij het zoeken naar Molise. In de afgelopen decennia is daar verandering in gekomen. Ook deze streek krijgt langzaam haar erkenning. De productie is vooral rood. Met een kwart van de oogst in wit zijn er in dit veelgevraagde segment interessante ontdekkingen te doen.
Molise kent vier DOC's en twee IGT-aanduidingen. De DOC Molise produceert naar analogie van de buurman Abruzzo vooral rode montepulciano. Wit veelal van falanghina en trebbiano. In de DOC Pentro d'Isernia is men creatiever met de aanwezigheid van de sangiovesedruif gekend uit Toscane. Maar Molise heeft ook nog een geheel eigen druif: de tintilia, welke naam geeft aan de DOC Tintilia. Deze wijn wordt gekenmerkt door een goede, wat kruidige structuur, die net als wijn van de in Molise aanwezige aglianicodruif goed rijpt.
Aan het einde van de vorige eeuw bezocht ik voor het eerst het in Campomarino gelegen bedrijf Di Majo Norante. De basis bestaat uit een oud familiebezit waar al sinds de negentiende eeuw wijn wordt gemaakt. Tegenwoordig wordt van ruim honderdtwintig hectare wijngaarden, welke relatief dicht bij de Adriatische Zee gelegen zijn, kwaliteitswijn gemaakt met respect voor de natuur. Hun Biferno Rosso, een blend van montepulciano en aglianico, is onderscheiden in de bekende Gambero Rosso-gids. Een deel van het bedrijf is geheel organisch. De witte falanghina uit de organische reeks komt van een honderdvijftig meter hoge heuvel, niet ver van de Adriatische Zee. Een wijn met een bloemige neus en geuren van witfruit. In de afdronk hazelnoot en amandel. Mooi droog en lang beklijvend.
Begin jaren negentig van de vorige eeuw kocht de graanhandelaar Vincenzo in San Martino in Pensilis een stuk grond dat door de vele stenen in de bodem niet geschikt was voor graan. Dus plantte hij druiven. Nu is het een mooi familiebedrijf met aandacht voor lokale druiven. Een ambachtelijk bedrijf waar ook vinificatie plaatsvindt in amforen. De wijnen zijn fris en fruitig. Hun Tintilia is het visitekaartje. De goed betaalbare Colle del Limone - Falanghina del Molise DOP 2022 is een aromatische witte wijn met de geuren van tropisch fruit en meloen. In de afdronk een hint van saffraan. Gewoon een heerlijk succes van moderne inzichten in wijnbouw gepaard aan traditie. De zestien hectare grote wijngaard van Claudio Cipressi wordt organisch behandeld. Ook hier voortreffelijke wijnen. Cantina Cliternia in Campomarino is een coöperatie die een vrij breed gamma aan keurige wijnen produceert. Prijsvriendelijk, maar met minder karakter.
Hoewel chaptalisatie met sacharose verboden is, wordt in sommige Italiaanse streken wel legaal gebruikgemaakt van het toevoegen van druivenmost en geconcentreerde druivenmost voorafgaand aan de gisting. Dit verhoogt het alcoholpercentage en zorgt vaak voor meer restsuiker na de gisting. Ik ben geen voorstander van deze methode. Men proeft dit door de opvallend zoete aanzet en daarna korte afdronk. Verder een lage zuurgraad, weinig spanning, plakkerig mondgevoel en zeer uniforme smaak over meerdere jaargangen. In Molise is dit (nog) niet gebruikelijk. En wijn heeft het ook helemaal niet nodig.
