Als thuis niet meer vanzelfsprekend is
Oktober uitgave 2025
Onlangs had ik weer zo’n werkweek. Rond middernacht thuis uit het westen, rond zes uur alweer onderweg terug naar Den Haag. Dan kies ik tóch voor mijn eigen bed boven een hotelkamer in de Randstad. Er gaat niets boven thuis. Herkent u dat gevoel? Wel slopend, zeker in een periode waarin we als familie ook mantelzorg dragen voor onze ouders.
Onze moeder kreeg een hersenbloeding. De hospice waar ze nu verblijft, is inmiddels niet meer haar plek. Terug naar haar (t)huis kan ook niet meer. Tot voor kort leefden mijn ouders nog zelfstandig in het huis waar ons gezin is opgegroeid. Wat praktische aanpassingen zijn gedaan, maar uiteindelijk is deze woning niet ontworpen op ouder worden. Niet op een rolstoel, niet op intensieve zorg, niet op wankele momenten tussen afhankelijkheid en zelfstandigheid. Dáár wringt het. Want ons verhaal is allesbehalve uniek. Duizenden families in Nederland lopen tegen hetzelfde aan: ouders die te goed zijn voor het verpleeghuis maar te kwetsbaar voor hun thuis. Kinderen die zich een slag in de rondte rijden om zorg en nabijheid te bieden, met een drukke baan en een eigen gezin ernaast.
De vraag die we al jaren zagen aankomen: hebben we de juiste woningen voor de samenleving die we nú zijn? Ondertussen is de woningmarkt compleet op hol geslagen: torenhoge prijzen, absurd overbieden en nauwelijks betaalbare alternatieven. Starters, gezinnen én ouderen trekken vaak wanhopig aan het kortste eind. Passende woningen zijn geen luxe maar een stille randvoorwaarde voor een samenleving die mantelzorg en solidariteit kan dragen. Mensen met een zorgbehoefte blijven vaak noodgedwongen zitten in een onveilig huis. Simpelweg omdat er te weinig alternatieven zijn die wél aansluiten bij hun situatie en wensen. In Limburg is behoefte aan meer kleinschalige, betaalbare woonvormen waar zorg dichtbij is en het thuisgevoel overeind blijft. En dus is de vraag urgent.
Want iedereen in Limburg, jong of oud, gezond of kwetsbaar, wil gewoon hetzelfde. Een plek waar je kunt zeggen, zelfs op je moeilijkste dag: er gaat niets boven thuis.
