Als een sporter heengaat, is heel de wereld getuige

Wielrenners gingen vroeger ook dood. Maar destijds was dat niet in de huiskamer. De recente dood van de Belg Wouter Weylandt deed in veel denken aan het overlijden van Fabio Casartelli. Hij botste op een betonblok. Weylandt op een rotsblok. En beide keren in bergetappes tijdens de afdaling. Met ook ditmaal de televisie er rechtstreeks bij.

Sterven op een scherm in uw en onze huiskamer, het is toch opmerkelijk in een wereld waarin medisch beroepsgeheim hoog in het vaandel staat. Direct na het publiekelijke heengaan van Wouter Weylandt ontstond een discussie in de media dat de beelden van de verongelukte renner, gelegen op het wegdek en omringd door artsen, nooit hadden mogen worden uitgezonden. Vooral de Belgische journalisten waren daarin stellig. De bede leek verhoord, want in de latere uitzendingen waren de meest schrikbarende beelden intussen gewist.

Begrijpelijk, want bij het ondergaan van de livereportage bij ons thuis en het vernemen van het definitieve communiqué met de fatale afloop kon ook ik een gevoel van deemoed, teleurstelling en emotie niet onderdrukken. Mijn huisgenoten kennen me in zo’n situatie. Ondanks de vele duizenden kilometers die ik in ambulances achter de wielrenners doorbracht, word ik dan stil, heel stil.

Als in een droom verwijlden mijn gedachten bij de Giro d’Italia van vorig jaar. Die wij als Service Médical samen met onze Italiaanse collega’s in Nederland begeleidden. Winnaar van de derde etappe naar Middelburg in 2010 was de nu betreurde Wouter Weylandt. Die we ook kenden van de Eneco Tour. Een prachtkerel. Service Médical leerde zijn Italiaanse collega’s die dagen goed kennen. Prima specialisten onder leiding van professor Giovanni Tredici. Hij is in Milaan hoogleraar neurologie.

De chauffeur van zijn dokterswagen parkeert op de fatale dag diens auto iets voorbij het slachtoffer op het smalle, bochtige parcours. Tredici, duidelijk herkenbaar op tv door zijn wit-grijze haardos, heeft nog net genoeg ruimte om rechts uit te stappen. Hij spoedt zich met twee helpers, onder wie zijn zoon Stefano die anesthesist is, naar de zwaargewonde renner. De beelden zijn meteen zeer zorgwekkend.
Met hun kwaliteiten en een ambulance die snel ter plaatse is, kunnen de levensgeesten van Wouter niet worden teruggebracht op aarde.

Wij denken op neerslachtige dagen als deze ook aan onze collega Gérard Porte van de Tour de France, die in zijn loopbaan tweemaal zonder aankondiging de dood in de koers ontmoette.
De toegenomen snelheden, overstekende honden en katten,  vluchtheuvels, ze vormen permanente risico’s voor het moderne wielrennen, waarin de belangen immens zijn. Met cumulerende gevaren als daar bergetappes met slingerende rotspartijen bij mkomen.

Juist in België, het vaderland van Wouter Weylandt is wielrennen volkssport nummer één. Het lijden, de strijd, de vreugde en het verdriet die het wielrennen ons allen schenkt, lijkt een weerspiegeling van dagelijkse maatschappelijke gebeurtenissen, vaak ook niet geschoond van tegenslagen. Met profs die aanraakbaar zijn, gewone mensen eigenlijk, met ook een ideaal.
En weer is er een wielrenner dood; en wat voor een. Het volk kwam hem massaal een laatste eer bewijzen.

En opnieuw is er dat lege gevoel. En met vreze besef ik dat dit ernstige ongeval niet het laatste zal zijn. Om die reden heb ik er meermaals bij de wereldwielerbond UCI op aangedrongen toch vooral ook aandacht te blijven houden voor medisch leed. Hoe aanvaardbaar het doel op uitbannen van het dopingspook ook is, en waarin veel geld omgaat, het menselijk leed dat deze edele sport teistert, verdient een hoge prioriteit. Daarvan kan heel de wereld getuigen.